Reggio Emilia yaklaşımı çoğu zaman yalnızca estetik sınıflar, doğal materyaller veya sanat çalışmaları üzerinden yorumlanmaktadır. Oysa bu yaklaşım bir dekorasyon anlayışı değil; çocuğu güçlü, merak eden ve öğrenme sürecine aktif katılan bir birey olarak gören pedagojik bir bakış açısıdır. Yalnızca görsel olarak “doğal” görünen sınıflar oluşturmak Reggio Emilia yaklaşımını uygulamak anlamına gelmez.
Bu yaklaşımın merkezinde hazır bilgi aktarımı değil; araştırma, soru sorma ve birlikte öğrenme kültürü vardır. Tüm çocuklardan aynı sonucu bekleyen etkinlikler, öğretmenin tüm süreci yönettiği yapılar veya yalnızca ürün odaklı çalışmalar bu anlayışla örtüşmez. Burada önemli olan çocuğun öğrenme sürecidir, ortaya çıkan sonucun kusursuz görünmesi değil…
Reggio Emilia yaklaşımı aynı zamanda öğretmeni de dönüştüren bir anlayıştır. Öğretmen yalnızca anlatan kişi değil; gözlemleyen, dinleyen ve çocukla birlikte araştıran bir rehberdir. Bu nedenle yaklaşımın temelinde estetikten çok ilişki, iletişim, gözlem ve düşünme kültürü yer alır.